Πως ακριβώς γίνεται η στείρωση;

Η στείρωση είναι μια απλή χειρουργική επέμβαση η οποία έχει σκοπό την πρόληψη της εγκυμοσύνης. Στο θηλυκό ζώο περιλαμβάνει αφαίρεση της μήτρας και των ωοθηκών. Η τομή γίνεται συνήθως στο μέσο της περιοχής της κοιλιάς αλλά μπορεί να γίνει και στο πλάι. Μετά την επέμβαση το ζώο θα χρειαστεί αντιβιοτικά χορηγούμενα από το στόμα.

Στα αρσενικά ζώα γίνεται μια τομή για να αφαιρεθούν και οι δύο όρχεις. Ράμματα χρειάζονται τα αρσενικά σκυλιά και όχι τα αρσενικά γατιά. Ο κτηνίατρος βάζει αντιβιοτικό στην άδεια επιδηδημήτηδα. Επίσης αντιβιοτικά χορηγούνται στο ζώο από το στόμα.

Μήπως είναι καλύτερα για ένα θηλυκό ζώο να γεννήσει πρώτα μια φορά κι έπειτα να στειρωθεί;

Σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία αλλά και σύμφωνα με τα αποτελέσματα μελετών που παρουσιάστηκαν στα τελευταία συνέδρια της Ελληνικής Κτηνιατρικής Ομοσπονδίας, η άποψη αυτή δεν ευσταθεί. Αντιθέτως κτηνιατρικές έρευνες απέδειξαν ότι στις στειρωμένες σκύλες εκμηδενίζεται ο κίνδυνος καρκίνου του μαστού. Ωστόσο αυτό που αναφέρεται είναι ότι ένα πολύ μικρό ποσοστό από τις θηλυκές οι οποίες στειρώθηκαν πριν από τον πρώτο οίστρο (περίοδο) παρουσίασαν ακράτεια ούρων ή ατροφικό αιδοίο. Αυτό λοιπόν που διευκρινίζεται από τους σύγχρονους κτηνιάτρους είναι ότι ενδεχομένως να ευνοεί το θηλυκό ζώο ο πρώτος οίστρος (ο οποίος εμφανίζεται μεταξύ 6-9μηνών) αλλά σίγουρα όχι η πρώτη εγκυμοσύνη η οποία μπορεί να διακοπεί ακόμα και κατά τη διάρκεια της. Κατά συνέπεια θηλυκή γάτα ή σκύλα δεν χρειάζεται να γεννήσει προτού στειρωθεί.

Από ένα μόνο ζευγάρι γατιών προκύπτουν οι εξής πληθυσμοί ζώων, αν όλοι οι απόγονοι μπορέσουν να πολλαπλασιαστούν:
1ος χρόνος :                                    12
2ος    «        :                                   66
3ος    «        :                                 382
4ος    «        :                              2.201
5ος    «        :                            12.680
6ος    «        :                            73.061
7ος    «        :                          420.715
8ος    «        :                        2.423.000

Είναι αλήθεια ότι μετά τη στείρωση το ζώο παχαίνει και γίνεται νωθρό;

 Είναι γεγονός ότι ο μεταβολισμός του επιβραδύνεται λίγο μετά την επέμβαση γι’ αυτό πρέπει να μην το ταϊζουμε υπερβολικά και να του παρέχουμε καθημερινή άσκηση, αν θέλουμε να το διατηρήσουμε υγιές και σε φόρμα. Τα κατοικίδια πρέπει να τρώνε όσο χρειάζεται για να συντηρούνται σε σωστό βάρος. Υποχρέωση του ιδιοκτήτη κάθε ζώου είναι να μην το ταϊζει υπερβολικά και να του επιτρέπει να ασκείται. Όσο για την ενεργητικότητα και τη διάθεση για παιχνίδι δεν μειώνονται καθόλου μετά τη στείρωση. Σε καμιά περίπτωση το ζώο δεν γίνεται νωθρό. Οι γάτες συνεχίζουν να απολαμβάνουν το κυνήγι και τα σκυλιά δεν χάνουν τις ιδιότητες τους, π.χ. κυνήγι.

Μήπως το στειρωμένο ζώο παρουσιάσει προβλήματα υγείας στο μέλλον;

Αντίθετα τα στειρωμένα ζώα έχουν λιγότερα ιατρικά προβλήματα και λιγότερες πιθανότητες να τους δημιουργηθούν ορισμένοι καρκίνοι και μολύνσεις. Χάρη στη στείρωση προλαμβάνουμε πολλά προβλήματα υγείας όπως αφροδίσια νοσήματα, ανάπτυξη καρκίνου των όρχεων στα αρσενικά, εξαλείφουμε τις πιθανότητες για πυομήτρα στα θηλυκά. Επιπλέον τα στειρωμένα ζώα δεν αισθάνονται την ανάγκη να περιπλανώνται προς αναζήτηση συντρόφου για να ζευγαρώσουν. Έτσι δεν το σκάνε από το σπίτι και δεν εμπλέκονται σε καβγάδες Κατά συνέπεια αυξάνουμε το διάστημα και την ποιότητα της ζωής τους.

Μήπως δεν πρέπει να στερήσω στο ζώο μου τη χαρά του σεξ;

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι δεν θέλουν να στερήσουν στο κατοικίδιο τους την ερωτική επιθυμία. Μα τα σκυλιά και οι γάτες αναζητούν τη διαδικασία του σεξ αποκλειστικά και μόνο για την ικανοποίηση των ορμονικών τους αναγκών. Δεν αντιμετωπίζουν το σεξ με ρομαντική διάθεση, είναι καθαρά μια ενστικτώδης ορμή πολύ συχνά πιεστική και κουραστική.

Πως θα καταλάβω ότι το σκυλί/γάτα μου έφαγε δηλητήριο;

Τα συχνότερα συμπτώματα είναι: σιελόρροια, δακρύρροια, σμίκρυνση της κόρης του οφθαλμού, μυϊκά τινάγματα, ασθματική αναπνοή, τρέμουλο, σπασμοί, κώμα, αιμορραγία από τη μύτη, το στόμα, το πέος, τον κόλπο, τον πρωκτό, ούλα αναιμικά, σκούρες κηλίδες στα ούλα ή το σώμα - σημάδι εσωτερικής αιμορραγίας.

Τι πρέπει να κάνω για να σώσω το ζώο μου από δηλητήριο;

Πηγαίνετε το ζώο σε κτηνίατρο το γρηγορότερο. Ωστόσο για να του δώσετε τη δυνατότητα να επιβιώσει θα πρέπει να μάθετε να δίνετε τις πρώτες βοήθειες. Έχετε μαζί σας κουτί πρώτων βοηθειών, με εμφιαλωμένο νερό, αλάτι, ατροπίνες και σύριγγες. Ρωτήστε τον κτηνίατρο σας πως να δώσετε τις πρώτες βοήθειες και σε τι ποσότητες.
1.Προκαλέστε εμετό: Δώστε αλάτι ή σόδα φαγητού διαλυμένο σε  χλιαρό νερό. 2.Κάνετε ένεση ατροπίνης (1 φιαλίδιο σε μικρόσωμο ζώο, 2-3  σε μεγαλόσωμο). Όταν το ζώο έχει δηλητηριαστεί από εντομοκτόνα ή τριμμένα γυαλιά είναι πολύ ευαίσθητο στο φως και το θόρυβο, προστατέψτε το. Κατά τη μεταφορά στον κτηνίατρο, να το έχετε σκεπασμένο, ήσυχο και άνετο.

Τι να κάνω αν το ζώο μου δολοφονήθηκε από δηλητήριο;

Η θανάτωση των ζώων με φόλες είναι αξιόποινη πράξη, δηλαδή έγκλημα το οποίο τιμωρείται με φυλάκιση και χρηματική ποινή, σύμφωνα με το Νόμο 3170/2003 και το Νόμο 1197/1981. Το συγκεκριμένο έγκλημα μάλιστα διώκεται αυτεπάγγελτα, που σημαίνει ότι οποιοσδήποτε λάβει γνώση αυτού του εγκλήματος με οποιοδήποτε τρόπο (δηλαδή ως αυτόπτης ή αυτήκοος μάρτυρας) έχει δικαίωμα να το καταγγείλει στις αρμόδιες διωκτικές αρχές. Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι:

• Αν δούμε ή μάθουμε ότι κάποια ζώα δηλητηριάστηκαν με φόλες, μπορούμε να υποβάλλουμε μήνυση.
• Μήνυση μπορούμε να υποβάλουμε με δύο τρόπους:
1. Eίτε προφορικά στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής μας (όπου καταγράφει τα λεγόμενά μας ο Αστυνομικός).
2. Είτε γραπτά (μέσω δικηγόρου) στην Εισαγγελία της περιοχής μας. Για την Αθήνα και τα προάστιά της, η Εισαγγελία βρίσκεται στα Δικαστήρια της οδού Ευελπίδων (κτίριο 16).
   ΣΥΜΒΟΥΛΗ!: Αν υποβάλετε μήνυση στο Αστυνομικό Τμήμα, να επιμείνετε να τη δεχτούν, σε περίπτωση που οι αστυνομικοί αδιαφορούν ή γελάνε μαζί σας επειδή ασχολείστε με τέτοια «ασήμαντα». Δεν χρειάζεται να χαρακτηρίσετε το αδίκημα κατά το νόμο φυσικά, απλά να κατονομάσετε τα γεγονότα (πότε πιστεύετε ότι έγινε, πού ακριβώς, πόσα ζώα κλπ), καλό όμως είναι, αν αντιμετωπίσετε αδιαφορία, να πείτε ότι είναι αξιόποινη πράξη κατά το νόμο 3170/2003. Επίσης, προσπαθήστε να μαζέψετε όσα περισσότερα στοιχεία μπορείτε: π.χ. φωτογραφίες των ζώων, τυχόν μάρτυρες (με ονοματεπώνυμο, διεύθυνση) που θα μπορούσαν να επιβεβαιώσουν τα λεγόμενά σας κλπ. Αν καταθέσετε γραπτή μήνυση στην Εισαγγελία, αυτά τα στοιχεία θα πρέπει να τα προσκομίσετε μαζί με την μήνυση στον Εισαγγελέα.
• Αν δεν γνωρίζετε το δράστη, τότε θα υποβάλετε τη μήνυση «κατ’ αγνώστου». Αν τον γνωρίζετε, θα πρέπει να τον κατανομάσετε. Να είστε όμως ιδιαίτερα προσεκτικοί, δηλαδή να μπορείτε όντως να αποδείξετε (με μάρτυρες κλπ.) ότι όντως είναι αυτός, διαφορετικά κινδυνεύετε να σας κάνει μετά ο κατονομαζόμενος δράστης μήνυση και ο ίδιος για «ψευδή καταμήνυση» (που επίσης είναι ποινικό αδίκημα).
• Κατά το νόμο δεν υπάρχει διαφοροποίηση ως προς τη θανάτωση των ζώων με φόλες και την ποινική αντιμετώπισή της, ανάλογα με το εάν το ζώο είναι δικό μας ή ξένο. Αν ωστόσο το ζώο που θανατώνεται είναι δικό μας και όχι αδέσποτο, ο υπεύθυνος μπορεί να υποστεί και άλλες συνέπειες.
  Και αυτό διότι: 

1. Κατά το αστικό δίκαιο, τα δικά μας ζώα θεωρούνται πράγματα που μας ανήκουν. Εκεί λοιπόν μπορούμε να κάνουμε μήνυση στο δράστη και για «φθορά ξένης ιδιοκτησίας», που αποτελεί επίσης ποινικό αδίκημα, καθώς και αγωγή αποζημίωσης στα πολιτικά (αστικά) δικαστήρια, διότι μας ζημίωσε παράνομα και υπαίτια (αδικοπραξία, άρθρο 914 Αστικού Κώδικα) και διότι μας προξένησε ηθική βλάβη (άρθρο 932 Αστικού Κώδικα). Προϋπόθεση ωστόσο γι’ αυτά, είναι να γνωρίζουμε το πρόσωπο που μας σκότωσε το ζώο (και να μπορούμε να αποδείξουμε ότι είναι αυτός), διότι η αγωγή στα πολιτικά δικαστήρια δεν μπορεί να στραφεί «κατ’ αγνώστου».
2. Να έχετε πάντοτε υπόψη σας ότι οι διαδικασίες στα δικαστήρια είναι χρονοβόρες και μπορεί να περάσουν περίπου 2 χρόνια από τότε που εσείς υποβάλατε τη μήνυση, για να εκδικαστεί η υπόθεση, αν η μήνυσή σας κριθεί βάσιμη. Αν αγαπάτε τα ζώα όμως, αξίζει τον κόπο η αναμονή για να τιμωρηθούν οι εγκληματίες που τα καταδικάζουν σε τόσο βασανιστικό θάνατο!

Υπάρχει κάποιος  Νόμος στην Ελλάδα που να ρυθμίζει τα θέματα των ζώων (αδέσποτων και δεσποζόμενων);

Το 2003 ψηφίστηκε ο Νόμος υπ’αριθμ. 3170. Ρυθμίζει τις υποχρεώσεις ιδιοκτητών σκύλων, γάτων και άλλων ζώων συντροφιάς, την περισυλλογή των αδέσποτων, προβλέπει ποινικές και διοικητικές κυρώσεις για τους παραβάτες των διατάξεων του.

Υπάρχει ένα σκοτωμένο ζώο στο δρόμο, ποιος είναι υπεύθυνος να το μαζέψει;

«Οι υπηρεσίες που είναι αρμόδιες για την καθαριότητα των οδών του εθνικού, επαρχιακού και αστικού δικτύου έχουν την υποχρέωση να απομακρύνουν από τις οδούς τα πτώματα των νεκρών ζώων και να μεριμνούν για τη αποτρέφρωση ή την υγειονομική τους ταφή» Νόμος 3170/03, Άρθρο 10.

Τι ακριβώς είναι η Λεϊσμανίαση (Kala-azar); και πώς να προστατέψω το σκύλο μου;

Η λεϊσμανίαση είναι μια επικίνδυνη ασθένεια που μεταδίδεται από τη σκνίπα Phlebotomus spp η οποία τσιμπά τα σκυλιά γιατί χρειάζεται το αίμα για να εναποθέσει τα αυγά της. Τα παράσιτα αναπαράγονται γρήγορα στον οργανισμό του ζώου που προσβλήθηκε, πλήττοντας το συκώτι, τη σπλήνα και το μυελό των οστών. Στο 90% των περιπτώσεων υπάρχουν δερματικά προβλήματα. Επιπλοκές εμφανίζονται όταν το ανοσοποιητικό σύστημα αρχίζει να καταρρέει. Χωρίς θεραπεία, η ασθένεια οδηγεί στο θάνατο. Στην αρχή δεν υπάρχουν συμπτώματα, γι’αυτό οι κτηνίατροι συστήνουν εξέταση αίματος του σκύλου κάθε 6 μήνες. Δεν υπάρχει εμβόλιο για την πρόληψη της ασθένειας αλλά υπάρχει θεραπεία η οποία παρατείνει τη ζωή του σκύλου και το σκυλί μπορεί να φθάσει και σε ύφεση.
Για να προστατέψετε το σκύλο σας από τη ασθένεια πρέπει από Μάιο έως Νοέμβριο α) να του φοράτε κολάρο SCALIBOR (περιέχει δελταμεθρίνη), β) μετά τη δύση του ηλίου να ψεκάζετε το σκύλο και την περιοχή όπου συχνάζει με εντομοαπωθητικά (Autan, Antiphlebotone, Citronella) γ) να του χορηγείται προληπτικά χάπια allopurinol από Αύγουστο μέχρι Νοέμβριο δ) να του κάνετε εξετάσεις αίματος κάθε 6 μήνες.

Οι άνθρωποι μπορούν να αρρωστήσουν από Λεϊσμανίαση;

Ναι, αλλά σε μικρή συχνότητα και από διαφορετική σκνίπα. Η σκνίπα που μολύνει τους σκύλους μεταφέρει το παράσιτο Λεϊσμάνια Ινφάντουμ. Η σκνίπα που μολύνει τους ανθρώπους μεταφέρει το παράσιτο Λεϊσμάνια Ντονοβάνι. Πιστεύεται ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να μολυνθούν από τη σκνίπα που τσιμπάει τα σκυλιά. Σε διάστημα 7 ετών, το ετήσιο ποσοστό μολυνθέντων ανθρώπων και μολυνθέντων σκύλων στην Ελλάδα είναι 25 άνθρωποι για κάθε 100.000 σκυλιά. Υπάρχει θεραπεία για τον άνθρωπο, η φαρμακευτική ουσία Miltefosine, η οποία φαίνεται να έχει αποτέλεσμα.

Τι είναι η Τοξοπλάσμωση; Είναι ασφαλές να έχει γάτα μια γυναίκα έγκυος;

Η Τοξοπλάσμωση είναι μια παρασιτική μόλυνση η οποία προσβάλλει όλα σχεδόν τα είδη των θηλαστικών και των πουλιών. Όμως οι γάτες είναι τα μόνα ζώα, τα οποία αποβάλλουν το παράσιτο στα κόπρανα τους. Οι γάτες μολύνονται από τοξοπλάσμωση τρώγοντας μολυσμένα ποντίκια ή πουλιά ή ακόμη μολυσμένο ωμό κρέας. Οι περισσότερες γάτες δεν έχουν καθόλου συμπτώματα, ξεπερνούν την μόλυνση και αποκτούν ανοσία. Οι άνθρωποι μολύνονται τρώγοντας ωοκύστεις από το παράσιτο Toxoplasma gondii, από ωμό ή μισοψημένο κρέας (συχνότητα μόλυνσης στις αγελάδες 39,7%, στις κατσίκες 26,4%, στα πρόβαατα 26,2%, στις γάτες 0,9%) ή από μολυσμένο χώμα στην περίπτωση άπλυτων λαχανικών ή φρούτων ή από μολυσμένα κόπρανα γάτας. Δεν μολύνουν τον άνθρωπο το σάλιο ούτε τα ούρα της γάτας. Το σημαντικότερο που πρέπει να θυμόμαστε είναι ότι ο άνθρωπος για να μολυνθεί πρέπει να καταπιεί τις ωοκύστεις. Πολλοί άνθρωποι έχουν εκτεθεί στο παράσιτο, ανέπτυξαν τοξοπλάσμωση και κατόπιν ανοσία στο παράσιτο χωρίς να το καταλάβουν. Είναι ασφαλές να έχει γάτα μια έγκυος γυναίκα αλλά θα πρέπει να ακολουθεί απλούς κανόνες υγιεινής (πολύ καλό πλύσιμο λαχανικών-φρούτων, να τρώει καλοψημένο κρέας, να φοράει γάντια στον κήπο, να αποφεύγει τα κόπρανα γάτας). Η γάτα μιας εγκυμονούσας εάν είναι υγιής είναι σχεδόν αδύνατο να αποτελέσει πηγή μόλυνσης. Ωστόσο γάτες με κακή υγεία ή άρρωστες από FIV πρέπει να θεωρούνται ύποπτες και να εξετάζονται από κτηνίατρο. Οι δε έγκυες εξετάζονται οπωσδήποτε για τοξοπλάσμωση με εξετάσεις αίματος και ούρων. Η τοξοπλάσμωση μπορεί να μολύνει το έμβρυο, αλλά μόνο στην περίπτωση που η έγκυος γυναίκα μολυνθεί για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της. Εάν η γυναίκα έχει αναπτύξει ανοσία πριν την εγκυμοσύνη, το έμβρυο δεν κινδυνεύει καθόλου.

Επιτρέπεται να έχω ζώο μέσα στο διαμέρισμα μου; Οι υπόλοιποι ένοικοι της πολυκατοικίας ισχυρίζονται ότι ο κανονισμός της πολυκατοικίας δεν επιτρέπει ζώα.

«Προκειμένου για πολυκατοικίες (αποτελούμενες από δύο διαμερίσματα και άνω) επιτρέπεται η διατήρηση ενός σκύλου και μιας γάτας ή δύο σκύλων ή δύο γατών σε κάθε διαμέρισμα ακόμα κι εκεί που ο κανονισμός της πολυκατοικίας απαγορεύει τη διατήρηση τέτοιων ζώων, με την προϋπόθεση ότι τα ζώα διατηρούνται στο ίδιο διαμέρισμα όπου διαμένει ο ιδιοκτήτης και δεν παραμένουν μόνιμα στις βεράντες του διαμερίσματος. Απαγορεύεται η διατήρηση ζώων συντροφιάς σε κοινόχρηστους χώρους της πολυκατοικίας (πυλωτή, ταράτσα, ακάλυπτους χώρους κ.λ.π.). Νόμος 3170/03, Άρθρο 6.

Επιτρέπεται να πάρω το σκύλο μου στην παραλία για μπάνιο;

Σύμφωνα με το  Νόμο 3170 του 2003 ο σκύλος μπορεί να μας ακολουθεί σε υπαίθριους χώρους  - άρα και στην παραλία – αρκεί να είναι δεμένος, να μαζεύουμε τις ακαθαρσίες του και να έχουμε μαζί το βιβλιάριο υγείας του για να αποδείξουμε ότι είναι εμβολιασμένος αν μας ζητηθεί. Το επόμενο ερώτημα είναι αν επιτρέπεται ο σκύλος να μπει στη θάλασσα.
Στο άρθρο 230, παραγρ. Ζ του Γενικού Κανονισμού Λιμένων (ΦΕΚ 912/11-10-99) ορίζεται ότι: « Απαγορεύεται η κυκλοφορία ζώων και το λούσιμο αυτών σε χώρους λουομένων». Η παράβαση τιμωρείται με 50-150 € πρόστιμο (το ύψος του προστίμου καθορίζει ο λιμενάρχης).
Ωστόσο βρήκαμε ένα διακριτικό παραθυράκι για κείνους που δεν θέλουν να στερήσουν τη δροσιά και τη άσκηση του θαλάσσιου μπάνιου στο σκύλο τους. Η εγκύκλιος Μ.Φ. 3111.10/1/93/20-05-93 της Διεύθυνσης Λιμενικής Αστυνομίας του ΥΠΕΝ διευκρινίζει πως η παραπάνω απαγόρευση δεν περιλαμβάνει απομακρυσμένες τοποθεσίες ακόμα κι αν εκεί συχνάζουν λουόμενοι.

Στη χώρα μας ποιος είναι αρμόδιος για τη περίθαλψη των αδέσποτων;

«Αρμόδιοι για την περισυλλογή των αδέσποτων σκύλων είναι οι δήμοι και οι κοινότητες. Η περισυλλογή των αδέσποτων σκύλων μπορεί να πραγματοποιείται και από ζωοφιλικά σωματεία, εφόσον διαθέτουν την απαραίτητη υποδομή, σε συνεργασία με τον αρμόδιο δήμο ή κοινότητα.» Νόμος 3170/03, Άρθρο 7.

Οι τρίχες των ζώων είναι επικίνδυνες για την υγεία μας; Κινδυνεύουμε να κολλήσουμε αρρώστιες από τα ζώα με τα οποία ζούμε μαζί;

Είναι γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι σιχαίνονται να χαϊδέψουν ένα σκύλο ή μια γάτα θεωρώντας ότι θα μολυνθούν από «κάτι» ή ακόμα χειρότερα ότι θα αρρωστήσουν αν καταπιούν τρίχα ζώου. Πρέπει να τονίσουμε ότι τα εμβόλια, οι αποπαρασιτώσεις και οι προληπτικοί έλεγχοι μας εξασφαλίζουν από οτιδήποτε θα μπορούσε να μας μολύνει.
Θα αναλύσουμε μία μία τις περιπτώσεις των ζωοανθρωπονόσων ώστε να απομυθοποιήσουμε το πρόβλημα.

• Η λύσσα είναι ιογενής νόσος που προσβάλλει τόσο τα ζώα όσο και τον άνθρωπο. Η λύσσα αποτελούσε πραγματική απειλή για την ανθρώπινη ζωή στο παρελθόν. Ωστόσο στην Ελλάδα δεν έχει εμφανιστεί περιστατικό λύσσας για περισσότερο από 50 χρόνια (τα τελευταία περιστατικά λύσσας παρουσιάστηκαν στη δεκαετία του 1950). Ωστόσο ακόμα και σήμερα ο εμβολιασμός του κατοικίδιου μας είναι υποχρεωτικός και σίγουρα μας εξασφαλίζει κατά της λύσσας. Παρότι στην Ελλάδα δεν παρουσιάστηκαν περιστατικά λύσσας κατά τα τελευταία 50 χρόνια, κάθε βαθύ τραύμα από αδέσποτο σκύλο θα πρέπει να ελεγχθεί από γιατρό και να ακολουθηθεί προληπτική αγωγή.
• Η λεπτοσπείρωση είναι επίσης ιογενής νόσος όμως σπανιότατα μια γάτα ή ένας σκύλος είναι υπεύθυνος γι’ αυτήν. Συνήθως πηγή μόλυνσης για τη γάτα, το σκύλο και τον άνθρωπο είναι ο ποντικός. Όμως με τον ετήσιο ή εξαμηνιαίο εμβολιασμό του το κατοικίδιο μας καθίσταται εντελώς ακίνδυνο.
• Ο εχινόκοκκος αποτελεί το φάντασμα που καταδιώκει όσους φοβούνται να αγγίξουν ζώα. Το γεγονός που τους διαφεύγει είναι ότι ο εχινόκοκκος μεταδίδεται μόνο με την κατάποση κοπράνων (συνήθως μέσω άπλυτων φρούτων ή λαχανικών). Για να κλείσει ο βιολογικός κύκλος του παράσιτου θα πρέπει ο σκύλος ή η γάτα να βρει και να καταναλώσει ωμά σπλάχνα μηρυκαστικού και αφού αφοδεύσει, να καταπιούμε εμείς, μέσω της τροφής μας, τα μολυσμένα κόπρανα. Η παραπάνω διαδικασία είναι εξαιρετικά απίθανο να συμβεί ιδιαίτερα σε ζώα που ζουν σε πόλη. Παρ’ όλα αυτά δεν πρέπει να αμελούμε κάθε τρεις μήνες να δίνουμε στο κατοικίδιο μας το χάπι για τον εχινόκοκκο. (Να θυμάστε ότι κυριότερη πηγή μόλυνσης από εχινόκοκκο αποτελούν τα άπλυτα λαχανικά και φρούτα).
• Τα εξωπαράσιτα (ψύλλοι και τσιμπούρια) παρότι έχουν σαφή τροπισμό προς τα ζώα, δεν αποκλείεται σε μεγάλης έντασης παρασίτωση και ελλιπή υγιεινή να περάσουν και σε μας. Επιβάλλεται τακτική (μηνιαία) αποπαρασίτωση του ζώου.
• Η τοξοπλάσμωση /το τοξόπλασμα (ένα παράσιτο του εντέρου) για το οποίο θεωρείται υπεύθυνη η γάτα. Η παρασιτική αυτή μόλυνση αναλύεται παραπάνω. Βλέπε ερώτηση: «Τι είναι τοξοπλάσμωση; Είναι ασφαλές να έχει γάτα μια γυναίκα έγκυος;». Θυμίζουμε ότι η γάτα πρέπει να παίρνει ανά τετράμηνο την αποπαρασίτωση της. Η κυριότερη πηγή μόλυνσης του ανθρώπου από τοξόπλασμα είναι το ωμό ή το κακοψημένο κρέας.
• Το καλαζάρ (λεϊσμανίαση) αναλύεται παραπάνω. Βλέπε ερώτηση «Τι ακριβώς είναι η λεϊσμανίαση (kala-azar) και πώς να προστατεύσω το σκύλο μου; Οι άνθρωποι μπορούν να αρρωστήσουν από Λεϊσμανίαση;»